Labels

অনুতপ্ত | Assamese Short Story by Manisha

অনুতপ্ত

     বাৰাণ্ডাৰ এচুকত চাইকেলখন থৈ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাব খোজোতেই ভিতৰৰ কোঠাত পুতেক অভিলাষে চিঞৰি চিঞৰি কোৱা কথাকেইষাৰ কনক মাষ্টৰৰ কাণত পৰিল --"কি দিব পাৰিছে দেউতাই ? না ভালদৰে খাবলৈ দিব পাৰিছে না পিন্ধিবলৈ ভাল কাপোৰ এযোৰ দিব পাৰিছে |লগৰবোৰৰ আগত কিমান লাজ পাওঁ মইহে জানোঁ !তথাপি কোনোবাদিনা তহঁতক কিবা দাবী কৰিছিলোঁ নেকি? দেউতাক অলপ প্রেক্টিকেল হ'বলৈ কবি | সংস্কাৰৰ কথা কৈ থাকিলেই মানুহৰ লাজ, ভোক নুগুচে |"

-দেউতাৰাই কিমান কষ্টেৰে ঘৰখন চলায় আছে কেতিয়াবা ভাবি চাইছনে ? দুজনীকৈ ছোৱালী পঢ়াই শুনাই বিয়া দিয়া, তোক ইমানলৈকে পঢ়োঁৱা... ধেমালি নেকি হা ? লাজ পায় সি? লাজ পাবলগীয়া কিটো হ'ল ক'চোন ? তোক খাবলৈ দিয়া নাই নে নাঙঠ কৰি ৰাখিছোঁ ? প্রতিটো বিহুৱে, পূজায়ে কাপোৰ পিন্ধিবলৈ পাইছ তই | দেউতাৰাৰ কাষলতিৰ তল চিলাই কৰা চাৰ্ট দুটালৈ কেতিয়াবা লক্ষ্য কৰিছনে ?? কেইটকা দৰমহা পায় কোনোবাদিনা শুধি পাইছনে? 

-"টকা নাপায়েই যদি ফ্রীতে টিউচন পঢ়াবলৈ কিয় যায়? য'ত নিজৰেই নাই তাতে আকৌ ঘৰে ঘৰে গৈ সেই ভিক্ষাৰীবোৰক এটকাও নোলোৱাকৈ পঢ়াব কিয় লাগে ?ইমান মহান দেখুওৱাৰ কোনো দৰকাৰ নাই নহয় |"

"-দেউতাৰাই কাকো দেখুৱাই ফুৰা নাই, সেয়া দেউতাৰাৰ চৰিত্র ,আদৰ্শ.. যাৰ বাবে দেউতাৰাক সকলোৱে সন্মান কৰে |"

-"ইস সন্মান ! কেইখনমান গামোচা, কেইখনমান শৰাই পোৱা মানেই সন্মান নহয় | মানুহ এজনক দেখাৰ লগে লগে আন দহজনে শিৰ নত কৰা মানেহে সন্মান | দেউতাৰ লগৰে নিৰঞ্জন খুৰাক দেখা নাই ?তেওঁক দেখাৰ লগে লগেই মানুহে আতঁৰি দিয়ে | সেয়াহে আচল সন্মান | দেউতাক কবি, পাৰে যদি সন্মান বুলি ভাবি থকা সেই জাবৰবোৰ বিক্রী কৰিবলৈ, কিজানি দুটকামান পায়েই |"

-"তই যে নিৰঞ্জন খুড়াৰৰ কথা কৈছ, সেইজনাই ইমান কম সময়ৰ ভিতৰতে কেনেকৈ অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৰিলে তই সেইবোৰ নাজান | অসৎ পথেৰে অৰ্জন কৰা ধনৰ কোনো প্রয়োজন নাই |সৎ পথেৰে কাকো তেল নমৰাকৈ দেউতাৰাই যি দিয়ে, যেনেকৈ ৰাখে তাতেই সুখী |"

-"তই সুখী হ'ব পাৰ মই নহয় | মুঠতে মোক বাইক এখন লাগিবই নহ'লে....। "

     খঙেৰে কথাখিনি কৈ দেউতাকৰ কাষেৰেই পাৰ হৈ গ'ল সি | কিছুসময়ৰ বাবে শিলপৰা কপৌৰ নিচিনা হৈ থাকিল কনক মাষ্টৰ |দুৱাৰমুখত হঠাতে গিৰিয়েকক দেখি ৰমলা অপ্ৰস্তুত হ'ল যদিও মনৰ ভাৱ নেদেখুৱাই হাঁহিমুখেৰে সুধিলে "আপুনি আহি পালে ?"-কনক মাষ্টৰে "উম" বুলি লাহেকৈ কৈ ৰমলাৰ মুখখনলৈ চালে | অলপ আগেয়ে পুতেকৰ সৈতে হোৱা বিতৰ্কৰ কোনো ভাৱেই ফুটি উঠা নাই মুখমণ্ডলত | এয়াই ছাগে নাৰী !বুকুত হাজাৰ বিষ লৈও ভাও লৱ পাৰে অমৃত পান কৰাৰ |

       বহু চেষ্টা কৰিও নিশা টোপনি নাহিল কনক মাষ্টৰৰ |বাৰে বাৰে অভিলাষৰ কথাবোৰে বুকুখনত খুন্দিয়াবলৈ ধৰিলে | সি কোৱা কথাবোৰো মিছা নহয় |আজিকালিৰ ডেকা হিচাপে কি দিব পাৰিছে তাক | সিও কোনোদিন তেওঁক দাবী কৰা নাই | অৱশ্যে মাকৰ আগত যে কিবাকিবি অসন্তোষ প্রকাশ কৰে সেয়া তেওঁ পিছতহে গম পায় |এইবাৰ ডিগ্রী ছেকেণ্ড ছেমিষ্টাৰ দিব সি | বহুদিন স্কুলৰ পৰা অহাৰ সময়ত  তাক বেলেগৰ বাইকৰ পিছফালে বহি অহা দেখিছে তেওঁ | বেচেৰা ! তাৰো নিশ্চয় মন যায় নিজৰ বাইক এখন চলাবলৈ ! কিন্তু  ??এটা দীঘল হুঁমুনিয়াহ ওলাই আহিল কনক মাষ্টৰৰ মুখেৰে |


    কাউৰীৰ প্রথম মাতষাৰ শুনিয়েই বাহিৰলৈ ওলাই আহিল কনক মাষ্টৰ | বাৰাণ্ডাৰ আৰামী চকীখনত বহি আকাশখনলৈ কিছুপৰ চাই ৰ'ল তেওঁ | 

-"বাহিৰত বহি আছে যে"--পাছফালৰ পৰা পিঠিত হাত থৈ ৰমলাই সুধিলে |

-"নাই ,এনেয়ে | মই বাৰু এজন ভাল পিতৃ হব নোৱাৰিলো নেকি অ' ৰমলা ?"

-"কি কথাবোৰ যে কয় আপুনি , কিয়নো নহ'ব?"

-"কি লাগে তাক? "

-"বাইক | কিবা বোলে ৰয়েল এনফিল্ড |ডেৰলাখ মান লাগিব বোলে |"

     কিছুসময় নীৰৱ দুয়ো | হঠাতে কনক মাষ্টৰ থিয় হ'ল আৰু ভিতৰলৈ গৈ আলমাৰিটোৰ পৰা তেওঁ ইমানদিনে সযতনে সাঁচি ৰখা তেওঁৰ সন্মানস্বৰূপ বঁটাবোৰ উলিয়াবলৈ ধৰিলে | পিছে পিছে আহি থকা ৰমলাই এইবোৰ দেখি আচৰিত হৈ সুধিলে "হেৰি, কি কৰিছে এইবোৰ?"

-"ৰমলা, মোৰ ল'ৰাৰ মতে যিহেতু এইবোৰ সন্মানেই নহয় তেনেহ'লে এইবোৰ ইয়াত সুমুৱাই ৰাখি কি লাভ ?এইবোৰ বেছি দিলেও কিজানি তাৰ বাইকৰ বাবে দুপইচা ওলায়েই !"

-"চাঁও থৈ দিয়ক | দৰকাৰ হলে মোৰ সোণৰ হাৰডাল বিক্রী কৰি দিলে হ'ল |এনেয়েও এই বয়সতনো মোক এইবোৰ কিয় লাগে ?"


"ছাৰ | ছাৰ" --বাহিৰত কাৰোবাৰ মাত শুনি  ওলাই আহিল কনক মাষ্টৰ | তেওঁৰেই এসময়ৰ ছাত্ৰ ৰমেন আৰু দ্বীপেন থিয় হৈ থকা দেখি ক'লে.. 

-"অহ তোমালোক !আহা বহাহি |ইমান ৰাতিপুৱাই যে ? "

-"মানে ছাৰ ,এইখন লওঁক ,দুদিন আগতেই দিছিল আপোনাক দিবলৈ মইহে পাহৰি আছিলোঁ |" 

-"কি এইখন? "

-"অহাকালি শিক্ষক দিৱস নহয় জানো ? অইন বছৰৰ দৰে এইবেলিও পুৱা দহ বজাত জিলা পুথিভঁৰালত শিক্ষক দিৱস পালন কৰা হ'ব আৰু তাতেই আপোনাৰ লগতে মুঠ দহজন শিক্ষকক সম্বৰ্ধনা জনোৱা হ'ব | গতিকে যেনেতেনে উপস্থিত থাকিব বুলি আশা কৰিলোঁ |"

-"মোৰ গাটো বৰ ভাল নহয় অ' | চাওঁ দেচোঁন |"

-"বহু ডাঙৰ ডাঙৰ মানুহ উপস্থিত থাকিব ছাৰ |আমাৰ সমষ্টিৰ নতুন বিধায়কো আহিব |"

-"হ'ব হ'ব ,তেওঁ নিশ্চয যাব |"...মাষ্টৰে একো নকওঁতেই ৰমলাই ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহি মাত লগালে |

-"ঠিক আছে তেনেহ'লে আমি আহোঁ |"

সিহঁত যোৱাৰ ফালে চাই কনক মাষ্টৰে ৰমলাক ক'লে -"হেৰা ! তুমি সিহঁতক যাম বুলি কিয় ক'লাহে ?"

-"যাব কাৰণে কৈছোঁ |"

-কিন্তু.. 

-"কোনো কিন্তু নাই |মুখ ধোৱক মই চাহ বনাওঁ |"

     পিছদিনাখন ৰমলাৰ জোৰত কনক মাষ্টৰ গৈ উপস্থিত হ'ল জিলা পুথিভঁৰালত | গৈ পোৱাৰ কিছুসময় পিছতে অনুষ্ঠান আৰম্ভ হ'ল আৰু এজন এজনকৈ শিক্ষকক মঞ্চলৈ মাতি বিধায়কৰ হাতেৰে সম্বৰ্ধনা জ্ঞাপন কৰিবলৈ ধৰিলে |এটা সময়ত কনক কলিতাৰ নামটো মতাত তেওঁ লাহে লাহে গৈ মঞ্চত প্রৱেশ কৰিলে। 

     বিধায়ক ৰাজীৱ দেৱ কাকতিয়ে সম্বৰ্ধনা জ্ঞাপন কৰিবলৈ আহি কিছুসময় তেওঁৰ ফালে ৰ লাগি চাই ৰ'ল আৰু হঠাতে মঞ্চতে তেওঁক ভৰিত ধৰি সেৱা জনালে |ঘটনাৰ আকস্মিকতাত কনক মাষ্টৰৰ লগতে উপস্থিত  সকলো আচৰিত হ'ল |

-"ছাৰ, মোক চিনি পাইছেনে? "

-"মই ঠিক ধৰিব পৰা নাই |"

-"ছাৰ, মই ৰাজীৱ | আপোনাৰ ৰাজু ;সেই যে কলংপাৰৰ স্কুলত পাইছিল মোক !"

-"ৰাজু?? ইমান ডাঙৰ হ'লা তুমি? তুমিয়েই তাৰমানে আমাৰ নতুন বিধায়ক ?"

-"হয় ছাৰ |আজি মই ধন্য | কত বছৰৰ মূৰত যে আপোনৰ চৰণ চুবলৈ পালোঁ |আহক ছাৰ, ইয়াতেই বহক |"--নিজৰ আসনখনত তেওঁৰ এসময়ৰ শিক্ষাগুৰুক বহিবলৈ দি মাইকৰ ওচৰত থিয় হ'ল বিধায়ক ৰাজীৱ দেৱ কাকতি |মাইকত হাত থৈ তেওঁ ক'বলৈ ধৰিলে "আজি মোৰ বাবে বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিন।কিয়নো ,যিজনা গুৰুৰ হাতত ধৰি মই শিক্ষাৰ পৃথিৱীত খোজ পেলাইছিলোঁ, সেইজন গুৰুক আজি মই নিজহাতে সম্বৰ্ধনা জনোৱাৰ সৌভাগ্য ঘটিছে |তেখেতে শিকোঁৱা পথ অনুসৰণ কৰিয়েই আজি মই নিজকে চিনাকি দিবলৈ সক্ষম হৈছোঁ |নহ'লে কোনে জানিলেহেতেঁন সৰুতেই অনাথ হোৱা এই ল'ৰাটোক | সেইয়া ছাৰে কলংপাৰত শিক্ষকতা কৰি থকা সময়ৰ কথা |ছাৰেই মোক স্কুলত নাম লগাই দি পঢ়া শুনাৰ সকলো দায়িত্ব লৈছিল | পিছত ছাৰৰ ট্ৰেন্সফাৰ হ'ল |তেতিয়াৰ সময়ত আজিৰ নিচিনা ফোনৰ ব্যৱহাৰ নাছিল বাবে ছাৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক প্রায় নোহোৱাই হৈ পৰিছিল যদিও হৃদয়ত ছাৰৰ স্হান সদায়েই আছিল |এনে এজন ছাৰক মোৰ জীৱনত গুৰু হিচাপে পাই মোৰ জীৱন ধন্য | ছাৰ অকল মোৰ বাবেই নহয় অসমৰ বাবেই গৌৰৱ | "

       কনক কলিতা উঠি আহি সাৱটি ধৰিলে তেওঁৰ এসময়ৰ প্রিয় ছাত্র গৰাকীক আৰু দুই গুৰু-শিষ্যৰ মিলনৰ সাক্ষী হৈ ৰ'ল সেইদিনাখন শিক্ষক দিৱসত উপস্থিত থকা সকলো |

         টিভিত লাইভ চাই থকা ৰমলাই পুতেক অভিলাষক চিঞৰি চিঞৰি মাতিবলৈ ধৰাত সি উধাতু খাই দৌৰি আহিল | ৰমলাৰ চকুত তেতিয়া আনন্দৰ চকুপানী | অভিলাষক টিভিলৈ আঙুলিয়াই দেখুৱালে | অভিলাষে চাই দেখে সেয়া দেখোন সিহঁতৰ নতুন বিধায়কে তাৰ দেউতাকক ভৰি চুই সেৱা কৰিছে | ৰমলাই লাহেকৈ ক'লে --"এতিয়া বুজিলিনে ? এয়াই তোৰ দেউতাৰৰ সন্মান ,এজন শিক্ষকৰ সন্মান |"

        নিজৰ ভুল বুজিব পাৰি অভিলাষৰ চকুকেইটা চলচলীয়া হৈ পৰিল | মাকে নেদেখাকৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহি চকুকেইটা মোহাৰি বাহিৰতে অপেক্ষাত থাকিল তাৰ মৰমৰ দেউতাকলৈ;যাতে দেউতাক অহাৰ লগে লগে সি ক'ব পাৰে "য়ু আৰ গ্রেট দেউতা" ||

*****************************************



মনীষা ৰাজবংশী দাস 

জেজাৰবড়ী প্রাথমিক বিদ্যালয় 

ৰামপুৰ শিক্ষাখণ্ড 

মো. নং ৭০০২৩৯৯৭৯৭



অলংকৰণ :- সংগীতা কাকতি

Post a Comment

1 Comments

  1. The fashionable technical period has dramatically impacted the online playing industry. In 2022, many individuals can entry top-quality online casino slots from consumer-friendly and safe sites. Players also can play totally different video games with higher graphics, digital actuality, and interesting sound results. They can place bets 선시티카지노 from their smartphones, wearable units, or computers. With up to date developments in know-how, it's secure to declare that the industry can solely get more suitable.

    ReplyDelete