অসমীয়া কবিতা I শৰতৰ ৰং l শেৱালী বৈশ্য l ৫ম বছৰ- ৩য় সংখ্যা

 শৰতৰ ৰং

শৰতৰ আগমনত শ্যামলী হয় প্ৰকৃতিৰ বৰণ

ৰিব্ ৰিব্‌ মলয়াই শাত পেলাই দেহ-মন ৷

সন্ধিয়াৰ নিৰ্মল আকাশত অলেখ তৰাৰ সমাহাৰ

মাজত চন্দ্ৰমাৰ মিচিকিয়া হাঁহি 

শুভ্ৰতাৰ এক বৰ্ণিল চিক্‌মিকনি

কোন তুমি সৰগৰ পৰী ?

আকাশত এজাক বিহঙ্গৰ মুক্ত বিচৰণ

তলত স্বচ্ছ নীলাভ জলৰাশি

তটিনীৰ পাৰে পাৰে কহুঁৱাই

নাচে প্ৰাণঢালি ৷

ৰাতি সৰা শেৱালিয়ে সেউজী ঘাহঁনিত

শুভ্ৰ দলিচা পাৰে ,

নিশা নিয়ৰৰ টুপ-টুপ শব্দই

বিষাদৰ টোপনি ভাঙে ৷

পুৱা অৰুণৰ হেঙুলী আভাই 

 দুৱৰিৰ আগত নিয়ৰৰ মুকুতা আঁৰে ,

কুসুমৰ সুৱাসত গুণ্ গুণ্ ভোমোৰাই

মধুৰ গুঞ্জন তোলে ৷

পাহাৰীয়া  জুৰিটিৰ কুলু -কুলু  শব্দত 

সুৰৰ ঝঙ্কাৰ উঠে ,

 প্ৰকৃতিৰ এনেহেন মোহনীয়া ৰূপে 

মৰতত সৰগ ৰঁচে ৷

শ্ৰী শেৱালী বৈশ্য

প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী 

শুৱালকুছি সনাতন বালিকা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় ৷