মই
মই হতাশা— স্বপ্নভূমিৰ নিৰ্মম ধ্বংসকাৰী, অন্তহীন বিষাদৰ নিঃশব্দ সম্ৰাট।
মোৰ স্পৰ্শতে আশাৰ কুঁহিপাত শুকাই যায়,
নীৰৱ আৰ্তনাদৰ অভিভাৱক হৈ জীৱনৰ অৰ্থ লুট কৰি ফুৰোঁ অদৃশ্য নিশাৰ দস্যুৰ দৰে।
মই অন্ধকাৰ— ভয় আৰু বিভীষিকাৰ অতল গহ্বৰ, আলোকেও য'ত পথ হেৰুৱায়।
মোৰ কৃষ্ণগৰ্ভত চিন্তাৰো মৃত্যুঘণ্টা বাজে,
আশ্ৰয় বিচাৰি অহা ক্লান্ত পথিকেও মোৰ বুকুত বিচাৰি নাপায় এটুকুৰা উষ্ণ পোহৰ।
মই ভয়— বিশ্বাসৰ মূল শিল কঁপোৱা অদৃশ্য কম্পন।
মই প্ৰতাৰণাৰ অগ্নিশিখা, বিশ্বাসঘাতকতাৰ নিঃশব্দ ছুৰি, মিছাৰ ক'লা ধোঁৱা।
ডাইনী, প্ৰেত আৰু মায়াবী ছাঁৰ অলীক কাহিনীৰে মানুহৰ হৃদয় আৱৰি দিওঁ;
আত্মাক কলুষিত কৰি চকুত আঁকি দিওঁ প্ৰতাৰণাৰ আভাস।
কিন্তু—
মই আশা— অমাৱস্যাৰ বুকুত জ্বলি থকা প্ৰথম দীপশিখা।
হতাশাৰ ধ্বংসস্তূপ, অন্ধকাৰৰ অতল গহ্বৰ,
ভয়ৰ শিকলি ভাঙি মই পুনৰ জগাওঁ জীৱনৰ সুৰ।
এচকুলো অশ্ৰুৰ কাৰাগাৰত বন্দী হৈ থকা হাঁহিবোৰক মই মুক্ত আকাশৰ পোহৰলৈ আকৌ উৰুৱাই দিওঁ।
কাৰণ, য'তেই নিশা গভীৰ হয়, তাতেই উদয় হয় প্ৰভাতৰ প্ৰথম ৰ'দ।
এই সংস্কৰণটো অধিক আধুনিক, প্ৰতীকধৰ্মী আৰু গীতিময়,
য'ত শেষৰ "মই আশা" অংশটোৱে আগৰ তিনিটা অন্ধকাৰ শক্তিক অতিক্ৰম কৰি এক শক্তিশালী আশাবাদী সমাপ্তি সৃষ্টি কৰে ।
ঋতুপৰ্ণ শৰ্মা
বেলতলা, গুৱাহাটী
0 Comments